دانشگاه پساجنگ و بعثت مردم ایران 

امروز دانشگاه باید خود را بازشناسی کند؛ به‌عنوان عقل منفصل و موتور فکری «بعثت مردم»؛ بعثتی که رهبر فقید انقلاب پیش‌بینی کرده بودند، آن‌گاه که فرمودند «اگر زمانی خطری متوجه این سرزمین شود، خداوند مردم ایران را مبعوث خواهد کرد و این ملت کار را تمام خواهند کرد.» اکنون شاهد تحقق آن پیش‌بینی هستیم؛ مردمی که پنجاه و چند شب است با حضوری حماسی و آگاهانه، امنیت، ایمان و امید را پاس می‌دارند. در برابر طوفان شایعات، تهدیدهای خارجی و توطئه‌های داخلی، این مردم بودند که از مرزهای امنیت و معنا پاسداری کردند. دشمن وقتی این حضور را دید، دریافت که ایران دیگر فقط با سیاست اداره نمی‌شود بلکه با ایمان و حافظه جمعی تربیت‌شده‌ای است که اجازه نفوذ و براندازی نمی‌دهد. 
اما این «بعثت مردم» بدون پشتوانه فرهنگی و معرفتی دوام نخواهد داشت و همین‌جا پای دانشگاه به میان می‌آید. دانشگاه پساجنگ، اگر بخواهد بازوی تمدنی این بعثت باشد، باید از صرف آموزش و مدرک‌گرایی عبور کند و به کار اصلی خود یعنی تربیت ذهن و وجدان ملت بازگردد. نسل تازه‌ دانشجویان در فضای پساجنگ، نسلی است که باید معنای بعثت را زندگی کند؛ یعنی آگاه ‌بودن، پرسش‌ کردن، مسئول‌ بودن و در لحظه‌های حساس، در کنار مردم‌ بودن. دانشگاهی که از مردم فاصله بگیرد، دیر یا زود از تاریخ نیز عقب می‌ماند؛ اما دانشگاهی که از مردم الهام بگیرد، خود موتور تولید معنای تازه در جامعه می‌شود. بعثت مردم در هفته‌های اخیر، پیام بزرگی برای نخبگان دارد؛ قدرت حقیقی از آگاهی و ایمان مردم برمی‌خیزد. بنابراین، رسالت امروز دانشگاه چیزی جز ساختن زیرساخت‌های فکری، معرفتی و اخلاقی این حضور نیست. دانشگاه باید خاستگاه و پایگاه گفت‌وگو، هم‌فکری و بازتعریف مفاهیم و آرمان‌های انقلاب برای نسل جدید باشد؛ نه سنگر جناح‌ها بلکه مدرسه‌ بینش ملی.وقتی رهبر شهید انقلاب از «بعثت» سخن گفتند، در حقیقت آینده‌ای را می‌دیدند که اکنون در برابر ماست. مردمی که نه به فراخوان سیاسی بلکه به ندای درونی ایمان و غیرت برخاسته‌اند. این حقیقت، بزرگ‌ترین درس برای دانشگاه فرداست؛ دانشگاهی که باید از متن جامعه نیرو بگیرد و در خدمت تعالی آن قرارگیرد.اکنون زمان آن است که دانشگاه پساجنگ، دانشگاه بعثت شود؛ جایی که اندیشه، ایمان و اقدام در کنار هم معنا یابند. اگر چنین شود، بعثت مردم ایران از خیابان به کلاس درس، از سنگر به پژوهشگاه و از غیرت به نظریه منتقل خواهد شد و آن‌گاه می‌توان گفت ملت ایران نه‌تنها کار را تمام کرده بلکه فصل تازه‌ای در حیات تمدن اسلامی گشوده است.